Een kneuzing of verrekte banden - rugbyers noemen dat geen blessure

In dit artikel:

Rugbyspelers in Nederland staan midden in hun carrière vaak niet stil bij mogelijke gezondheidseffecten op latere leeftijd, terwijl zorgen toenemen over ernstige zenuw‑ en hersenziektes. Drie jaar geleden waarschuwde een studie van de universiteit van Glasgow dat rugbysporters een vijftienmaal grotere kans op ALS en tweemaal hogere kans op dementie hebben dan de gemiddelde burger. Als gevolg zijn regels en protocollen aangescherpt: tackelen mag alleen tussen schouders en knieën en de procedures bij vermoedelijke hersenschudding zijn strenger geworden.

In de Ereklasse wordt dit seizoen een innovatief hulpmiddel getest: een ‘slim bitje’ met sensoren dat bij klappen een signaal naar een iPad langs de lijn stuurt. Bij een impact boven ongeveer 75g (mannen) moet de speler minimaal zo’n acht minuten aan de kant voor controle. Vier teams, onder meer RC Eemland, gebruiken het bitje; het is onderdeel van promotieonderzoek aan het Amsterdam UMC en wordt als wereldprimeur gepresenteerd. The Dukes-spelverdeler Hein Thielen, die vandaag in Den Bosch de finale tegen Haagsche RC speelt, verwoordt de realiteit bondig: “Rugby is geen ballet.”

Fysiotherapeut Maikel Weijers benadrukt dat de krachten bij rugby enorm zijn en spelers vaak doorgaan met getapete blessures. Vergelijkend onderzoek in het voetbal laat zien dat veelvuldig koppen samenhangt met verhoogde risico’s op hersenschade; een studie onder meer dan 300 amateurs vond bloedmarkers die daarop wijzen. De KNVB overweegt nu strengere richtlijnen voor kopballen, met extra aandacht voor jeugdspelers.

Columnist Henk Mees stelt dat rugby, ondanks de harde impact, met zijn respectloze houding tegenover geweld en strikte protocollen ook een voorbeeld kan zijn voor veiliger voetbalbeleid.